..::A2::..

.

ali — 2009-11-29T16:55:55+01:00

برای هر کس که شعر نوشتم از دستش دادم

دیگر برای تو هرگز

خستم از شعر

ali — 2009-09-28T09:08:15+01:00

خسته از شعر ، زبانم به درک واصل شد

طعم شیرین لبانت ؛ به نمک واصل شد

در میستان به همه جام طلایی دادی

جام زرین من اما ...

به الک واصل شد

من به تو وعده ی تضمینی وصلت دادم

چک تضمینی قلبم اما به کتک واصل شد

................................................................................................

میروم پشت سرم آب نریز

اینهمه گریه ی بی تاب نریز

میروم تند که آهسته نگاهم نکنی

در نبودم دل دریات به مرداب نریز

میروم از خودم ، از شعر سرودن خسته

نا خدا رفتن من را به دل آب نریز

....................................................................................................

فعلا

کفش

ali — 2009-09-26T16:04:58+01:00

هی خانمی که پای دلت لنگ میزند:

"دارد دلم به پنجرتان سنگ میزند"

دنبال تو دو جین پسر خوش قواره اند

وقتی کلام کفش تو آهنگ میزند

افسوس هر کسی که به دنبال روی توست

یک جای کار پای دلش لنگ میزند

رفیق من

ali — 2009-09-24T11:18:26+01:00

رفیق من تو که بالم نمیشوی " گم شو "

دوباره با قلموهات رنگ مردم شو

همه به فکر شکار کبوتری بی بال

تو هم به فکر شکار دو حبه گندم شو

گل من

ali — 2009-09-21T15:03:10+01:00

گل من . هر جا که باشی من به یاد تو میخونم

چی میشد یه بار بگی که :" من کنار تو میمونم"

اگه از نگاه بارون رد بشی تو بی بهونه

یه روزی میشکنه ساقت توی باد این زمونه

گل من باده ی مستی توو چشات میزنه فریاد

ولی باور کن یه روزی خم میشی تو حمله ی باد

باورم کن که پریشون میشم از نگاه سردت

میشکنم توی زمستون من تووی باور مرگت

زردآلو

ali — 2009-09-01T13:53:56+01:00

بخند هسته ی شعر های زردالو به قامت شده از غم دو تای زردآلو

تو هم بخند ؛ از ته دل ، با صدای بلند به گریه های همه بی صدای زردآلو

میان بازی رنگها . تو سبز را چیدی نچیدیم تو به وقت طلای زردآلو

مرا میان زمین و هوای خود مگذار اگرچه هست به ایین سان قضای زردآلو

نمیرسد به تو شعرهای غمگینم نمیرسد به خودش هم صدای زردآلو

تو هم به شعر جدیدم بخند . حرفی نیست سیاه میشوم این هم عزای زردآلو

خود من

ali — 2009-08-12T13:27:30+01:00

تا هفت بهار شعله را "جیز " میگفت

کفتر . قلمو . اسانس را " چیز " میگفت

"هر چیز که پشت آن کسی میشیند"

ماشین و الاغ و تانک را " میز " میگفت

در هفت بهار بعد نطقش وا شد

زیر ادب کثیر پشتش تا شد

در هفت بهار بعد هم تا اکنون

عاشق شد و شم شعر او بر پا شد

ترساندند

ali — 2009-08-06T15:45:32+01:00

ما را ز شب سیاه هم ترساندند

از دیدن روی ماه هم ترساندند

از تیزی شیشه . سفتی سنگ. و از ...

از دیدن چاه و راه هم ترساندند

او

ali — 2009-07-09T02:16:10+01:00

او ساده بود و مهربان اما

طرحی ز غم در چهره خود داشت

از او نپرسیدم دلیلش را

نقش حیا در دیده اش نگذاشت

تا من به سویش رفتم –آهسته-

طرح غم از رخساره اش برداشت

خندید بر من خنده ای زیبا

مهر خودش را در دل من کاشت

علی امین زاده

بی تو

ali — 2009-05-29T10:53:11+01:00

این شعر در نهایت شگفتی ما دیروز متولد شد راستش اصلا حال ندارم شعر بنویسم این روزا

بیشتر دوس دارم دفترم رو خط خطی کنم یا نثر بنویسم ولی حالا دیگه:

بی تو تمام غزل از هم گسست

شیشه ی شاعر شدن من شکست

کشتی اشعار من ناخدا

غرق شد و در ته دریا نشست

بی تو دلم با غزلم گم شده

شیون من شهره ی مردم شده

آن گل خندی که به من دادیش

بی تو ببین عقرب و کژدم شده

علی امین زاده

چندین هزار مرتبه...

ali — 2009-05-13T14:21:28+01:00

چندین هزار مرتبه در ذهن خط خطی کرد و دوباره باز نوشت این نوشته را

او یار را به مقابل نشانده بود تصویر کرد صورت سرخ فرشته را

چنین هزار مرتبه با این فرشته اش آرام و ساده حرف دلش را سروده بود

آری فرشته بی کلمه یا که رنگ و ناز قلب رفیق شاعر ما را ربوده بود

او بهار

ali — 2009-04-28T14:01:49+01:00

او لاله ،گل اقاقی و یاس

او بی همه خط و خال زیباست

با آمدن بهار در دل

با چهچهه هزار*برخاست

او نقش نگار جویباران

آرام و لطیف مثل باران

در زیر طراوتش همیشه

قمری و غزل ترانه خوانان

او آمده بود تند و ناگاه

اما چه سریع رفت و بیگاه

باران بهاری است، آری

او تند و لطیف و ناخداگاه

.................................................................................علی امین زاده

هزار:بلبل

تبلیغاتچی

ali — 2009-04-14T02:23:44+01:00

امروز رفتم انقلاب و چند فقره کتاب خریدم و از آنجا که با داییمان در همان اطراف قرار داشتم به سوی دانشگاه ایشان گسیل شدم :

داشتم مست و خرامان و زمزمه کنان (آدم مست یا دیوانه ای را تصور کنید که دارد در خیابان بشکن زنان میرود ) راه میرفتم و در حال خودم بودم که یکی از دوستانی که برگه تبلیغاتی پخش میکنند آمد و خود را در کادر دید بنده چپاند و بیرونهم نمیرفت

البته طبق معمول آمدم ردش کنم ولی اولا اینکه مانند دیوار بتنی راهم را گرفته بود و با لحن قاطعی میگفت :بگیر

ثانیا دیدم خدا را خوش نمی آید دستش را رد کنم .پس گرفتم.

و با همان توصیفات (بشکن زنان و کاغذ تبلیغات در دست) راهم را ادامه می دادم

که از میان آن همه خزعولی که که میخواندم تک مصرعی در ذهنم درخشید که از این قرار بود :

هوای عشق تو د دل مرا هوایی کرد ...

سریعا روی همان کاغد تبلیغات نوشتمش انداختم در کیسه کتابها و باز با همان حال داشتم ادامه راه میدادم که باز هم یک تبلیغاتچی دیگر پرید وسط غلیان های درونیمان و همان اول و ثانیا تکرار شد واین بار ثالثا ای هم اتفاق افتاد و شروع کردم در همان حال راه رفتن و ایستادن و بقیه شعر را گفتن که باز یکی دیگر سبز شد جلویمان و باز هم گرفتم ...

تا دانشگاه خان دایی تبلیغاتچی دیگگری به پستمان نخورد(البته نیزی هم نبود دیگر)

هنوز کلاس آقا دایی تمام نشده بود . رفتم و پشت در کلاس نشستم . حالا دیگر وقت مونتا بود .

سه تا برکه تبلیغاتی که مزین به اشعار ناقض بنده شده بود را کنار هم چسبانده و از این قرار شد :

هوای عشق تو- در این دل – مرا هوایی کرد

وگرنه من که سراغ هوی نمیگیرم

خدا کند که بیایی و ماه من بشوی

که من بدون تو دنیا جدا نمیگیرم

بیا تو در پس این کوچ های بی تابی

که من بجز سر کویت سرا نمیگیرم

خدا تمام دلم خویش آب و جارو زد

ولی بدون تو- تنها – صفا نمیگیرم

خودت بده به من آن مژده و بگو: آری

که این خبر دهدم گر صبا نمیگیرم

علی امین زاده

ثبت یک خیال

ali — 2009-04-03T16:48:42+01:00

من در اندیشه ی این فکر: که شاید "غزلی خواهم ساخت"

پیشکش کرده و این دل به دلش خواهم باخت

چشم نیلوفریش را به دلم خواهم دوخت

من چو پروانه ی او دور سرش خواهم سوخت

هم کلام لب شیوا سخنش خواهم شد

آخرش ساکن صحن و حرمش خواهم شد

من در اندیشه ی این فکر: که شاید " مه رویش بینم "

بوسه ازگونه ی چون لاله ی سرخش چینم

تا سحر با مه تابان نگاهش باشم

خویش گم کرده و آن دم به پناهش باشم

من در اندیشه ی این فکر که شاید "به منش رو آرد"

با دلم ناز کند سر به سرم بگذارد

.....................................................................................................

اضطرابی همه افکار مرا ریخت به هم

زمزمه کرد در اندیشه ی من او نم نم :

که همه فکر و خیال است "توهم زده ای"

میرود یاد نگاهش ز نگاهت کم کم

علی امین زاده

کروکی

ali — 2009-03-20T17:00:52+01:00

بچه های دانشکدمون این شعر رو در عین اشکالات فراوانی که داره دوسش دارن

منم بدون هیچ غلطگیری ای میذارمش باشد که خوشتون بیاد

از همین کوچه به تنهایی من راهی نیست آخر کوچه بپیچید به چپ یک خاکیست

دو سه صد متر بیایید جلو این منم زیر همان تابلو ایست

کمرم خم شده در زیر زمان چهره ام نیلی و یک کم آبیست

جای من را که تو پیدا کردی

سمت من هم تو نیا بی تو جهان آزادیست

روز من را تو سیه کردی و شامم را هم برو از کوچه ی من بی تو شبم مهتابیست

هیچ کس در غم و تنهایی من نیست که نیست

قلمم دست مرا میفشرد این کافیست

علی امین زاده

............................................................................................................................................

عمدتا ازم میپرسن اگه میخواستی بگی برو پس چرا آدرس دادی

میگه بیا اینجا و بعدش میگه من به تو هیچ احتیاجی ندارم یه جور سوزوندنه دماغه