تبلیغات 
شیشه شعر
نویسنده: علی امین زاده
یک وجب از عشق مرا درک کن یا که خودت خاک مرا ترک کن شیوه ی من سازش و آرامش است تیز پرم ؛ لاک مرا ترک کن در دل من آمده ای بی جواز زود تر املاک مرا ترک کن راه به بیرون دلم بی شمار سینه ی پر چاک مرا ترک کن سیبی و جای تو بر این شاخه نیست لطف کن و تاک مرا ترک کن بار سفر بسته ام و میروم ثانیه ای ؛ ساک مرا ترک کن
نویسنده: علی امین زاده
امروز تنت فقط به من میچسبد فردا به هزار و یک بدن میچسبد با اینهمه، نازنین تن ، این تن ، روزی محکم به سر و ته کفن میچسبد
نویسنده: علی امین زاده
نگو که فاجعه ی شهر میشوی روزی نگو که با دل من قهر میشوی روزی تمام نابغه ها پشت مرزهای دل اند نگو که نابغه ی دهر میشوی روزی تو هم بیا بنشین . ساده . بی صدا . باران نگو که میروی و نهر میشوی روزی عسل به کام لبانم نشانده ای امروز نگو برای لبم زهر میشوی روزی
نویسنده: علی امین زاده
لبت شبیه همه دختران شده ، لیلی کشیده ای قلمو را به صورتت ، خیلی خدا کند که دوباره خود خودت بشوی خدا کند که بشوید سر تو را ، سیلی .......................................................................................................................... تو هم شبیه همین دختران امروزی برای چهره ی خود صد نقاب میدوزی به یک اشاره دلم را همیشه سوزاندی ولی برای دلم "لحظه ای" نمیسوزی
نویسنده: علی امین زاده
هی خانمی که پای دلت لنگ میزند: "دارد دلم به پنجرتان سنگ میزند" دنبال تو دو جین پسر خوش قواره اند وقتی کلام کفش تو آهنگ میزند افسوس هر کسی که به دنبال روی توست یک جای کار پای دلش لنگ میزند
نویسنده: علی امین زاده
رفیق من تو که بالم نمیشوی " گم شو " دوباره با قلموهات رنگ مردم شو همه به فکر شکار کبوتری بی بال تو هم به فکر شکار دو حبه گندم شو
نویسنده: علی امین زاده
کفتر . قلمو . اسانس را " چیز " میگفت "هر چیز که پشت آن کسی میشیند" ماشین و الاغ و تانک را " میز " میگفت در هفت بهار بعد نطقش وا شد شیرین سخن همیشه ی بابا شد آنقدر کتاب خورد طفلک دادند تا اول نام کوچکش "آقا"شد در هفت بهار بعد مجنون پیشه میگشت سراغ عشق خود با تیشه از بس به سراغ این و آن رفت که کند: هر هفت بهار خویش را از ریشهتا هفت بهار شعله را "جیز " میگفت
نویسنده: علی امین زاده
ما را ز شب سیاه هم ترساندند از دیدن روی ماه هم ترساندند از تیزی شیشه . سفتی سنگ. و از ... از دیدن چاه و راه هم ترساندند
نویسنده: علی امین زاده
او ساده بود و مهربان اما طرحی ز غم در چهره خود داشت از او نپرسیدم دلیلش را نقش حیا در دیده اش نگذاشت تا من به سویش رفتم –آهسته- طرح غم از رخساره اش برداشت خندید بر من خنده ای زیبا مهر خودش را در دل من کاشت
نویسنده: علی امین زاده
این شعر در نهایت شگفتی ما دیروز متولد شد راستش اصلا حال ندارم شعر بنویسم این روزا بیشتر دوس دارم دفترم رو خط خطی کنم یا نثر بنویسم ولی حالا دیگه: بی تو تمام غزل از هم گسست شیشه ی شاعر شدن من شکست کشتی اشعار من ناخدا غرق شد و در ته دریا نشست بی تو تمنای تو را داشت . دل در خودش انگارتو را کاشت . دل آخرش از یاد تو و قلب من آتش بیهوده برافراشت . دل علی امین زاده
نویسنده: علی امین زاده
چندین هزار مرتبه در ذهن خط خطی کرد و دوباره باز نوشت این نوشته را او یار را به مقابل نشانده بود تصویر کرد صورت سرخ فرشته را چنین هزار مرتبه با این فرشته اش آرام و ساده حرف دلش را سروده بود آری فرشته بی کلمه یا که رنگ و ناز قلب رفیق شاعر ما را ربوده بود
نویسنده: علی امین زاده
او لاله ،گل اقاقی و یاس او بی همه خط و خال زیباست با آمدن بهار در دل با چهچهه هزار*برخاست او نقش نگار جویباران آرام و لطیف مثل باران در زیر طراوتش همیشه قمری و غزل ترانه خوانان او آمده بود تند و ناگاه اما چه سریع رفت و بیگاه باران بهاری است، آری او تند و لطیف و ناخداگاه
نویسنده: علی امین زاده
امروز رفتم انقلاب و چند فقره کتاب خریدم و از آنجا که با داییمان در همان اطراف قرار داشتم به سوی دانشگاه ایشان گسیل شدم : داشتم مست و خرامان و زمزمه کنان (آدم مست یا دیوانه ای را تصور کنید که دارد در خیابان بشکن زنان میرود ) راه میرفتم و در حال خودم بودم که یکی از دوستانی که برگه تبلیغاتی پخش میکنند آمد و خود را در کادر دید بنده چپاند و بیرونهم نمیرفت البته طبق معمول آمدم ردش کنم ولی اولا اینکه مانند دیوار بتنی راهم را گرفته بود و با لحن قاطعی میگفت :بگیر ثانیا دیدم خدا را خوش نمی آید دستش را رد کنم .پس گرفتم. و با همان توصیفات (بشکن زنان و کاغذ تبلیغات در دست) راهم را ادامه می دادم که از میان آن همه خزعولی که که میخواندم تک مصرعی در ذهنم درخشید که از این قرار بود : هوای عشق تو د دل مرا هوایی کرد ... سریعا روی همان کاغد تبلیغات نوشتمش انداختم در کیسه کتابها و باز با همان حال داشتم ادامه راه میدادم که باز هم یک تبلیغاتچی دیگر پرید وسط غلیان های درونیمان و همان اول و ثانیا تکرار شد واین بار ثالثا ای هم اتفاق افتاد و شروع کردم در همان حال راه رفتن و ایستادن و بقیه شعر را گفتن که باز یکی دیگر سبز شد جلویمان و باز هم گرفتم ... تا دانشگاه خان دایی تبلیغاتچی دیگگری به پستمان نخورد(البته نیزی هم نبود دیگر) هنوز کلاس آقا دایی تمام نشده بود . رفتم و پشت در کلاس نشستم . حالا دیگر وقت مونتا بود . سه تا برکه تبلیغاتی که مزین به اشعار ناقض بنده شده بود را کنار هم چسبانده و از این قرار شد : هوای عشق تو- در این دل – مرا هوایی کرد وگرنه من که سراغ هوی نمیگیرم خدا کند که بیایی و ماه من بشوی که من بدون تو دنیا جدا نمیگیرم بیا تو در پس این کوچ های بی تابی که من بجز سر کویت سرا نمیگیرم خدا تمام دلم خویش آب و جارو زد ولی بدون تو- تنها – صفا نمیگیرم خودت بده به من آن مژده و بگو: آری که این خبر دهدم گر صبا نمیگیرم
نویسنده: علی امین زاده
به نام خدا و با سلام
با اینکه مردد هستم این شعر رو اینجا و در این زمان بنویسم لیکن می نویسم بچه ها جمعند در زیر گذر هر کدام از دست بابا رفته در شیطنت هاشان زیاد و بی شمار ترکه حتی نیست درمانی به کار دو سه تایی گرم تیر اندازیند بسته بر چوبی یکی یکدانه بند ریز گنجشکان روی شاخه را گاه با سنگ زمینی میزنند آنطرف تر سنگها دروازه اند هر دو تاشان شاخص و اندازه اند سنگ ریزی را زمین میزد کسی بعد لی لی کرد با دلواپسی یک قل افتاد و دو قل مانده به دست " سنگ بودن یا نبودن مسئلست " ناگهان سنگی بزد بر شیشه ای طفلک شیطان و آتش پیشه ای مردی از خانه برون آمد پلنگ گوئیا آماده بود او بهر جنگ بچه ها در رفته از آن کوچه تند سنگ ها ماندند و آن آقای کند علی امین زاده
آخرین پستها
